is toegevoegd aan uw favorieten.

Aan dood water

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

torbotters, zijn zeldzaam geworden. Zoo door de week merkt men dat niet. Dan was de Noordzeevloot voorheen ook altijd weg. Maar 's Zaterdags is het vreemd-stil aan de buitenkant. Dan mist, wie Urk van vroeger kent, pijnlijk het gezicht van binnenvallende botters, het vertier van het nettentanen, dekzwabberen, olieladen en fourageeren. En 's Zondags is de haven, voorheen vol met sterke schepen, vrijwel leeg. Het eerste jaar dat Riekelt op zijn nieuwe botter voer, viel hij steevast om de veertien dagen binnen met veertig, vijftig andere schepen van de Urker vloot. Maar langzaam minderde dat aantal; het werden er dertig, twintig....

En op een Zaterdag is Riekelt inplaats van met zijn botter met de postboot thuis gekomen. Een autobus bracht voor een fuutje en in een ommezien van tijd, dertig visschers van IJmuiden naar Enkhuizen, en van de Geusau stapten ze een goed uur later te Urk aan wal. Waarom zouden zij een dag gaan varen, indien bus en boot hen in een achtermiddag thuis konden brengen, voor een prijs, geringer dan de olie kostte, die op de thuisreis werd verstookt?

„Je hebt gelijk," zei Mar. „Waarom zou je 't anders doen? En zoo zijn we toch de Zondag bij elkaar."

Maar deze Zondag was toch anders dan de Zondag vroeger was. Dit is het oude Urk niet meer, vond Riekelt toen hij langs de haven wandelde, en daar zijn botter en die der anderen miste. Kort daarna is Riekelt met zijn oude idee weer voor de draad gekomen. Verhuizen naar IJmuiden of naar Nieuwediep. Mar heeft geaarzeld. Weggaan van het eiland, verlaten zijn van haar familie. Dat is niet gemakkelijk. En haar moeder is er krachtig tegen opgekomen. „Wat willen jullie? Weg-