is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kelig en verfomfaaid, als een kind, dat het niet voorspoedig ging op den levensweg. En ten langen leste keerde het heelemaal niet meer terug, als zulke ongelukskinderen plegen te doen. De uitgever aan wien Jean Frangois het had toevertrouwd ging failliet en het manuscript bleek verdwenen.

Jean Franfois trok er zich niet meer zóó veel van aan, als hij in het begin gedaan zou hebben. De tallooze teleurstellingen hadden hem murw gemaakt.

Het manuscript was weg... de André Fernhoutdroom vervlogen. En Jean Frangois ontwaakte tot de realiteit van Heerenhaghen... de secretarie, waar men hem voor een nutteloozen droomer aanzag... tot „Billeman", die hij nog altijd was en nu wel tot het einde zijner dagen blijven zou.

Toen er eenige jaren later een nieuwe burgemeester benoemd moest worden in Heerenhaghen, dacht geen mensch ter wereld er aan Jean Franfois tot deze functie te beroepen. Ook hij zelf niet. Hij begreep wel, dat hij op het verkeerde paard gewed had— op André Fernhout... en daarmee tegelijkertijd zijn kans op een burgemeesterschap verspeeld, zóó hij daarvoor al ooit een kans gemaakt had.

Hij voelde een wrok... een verbittering... tegen ieder, die niet Billeman heette. „Billeman" was zijn booze geest geweest. „Billeman" had zijn leven bedorven. Er bleef niet anders over dan zich, zij het eenigszins verlaat, op de gemeenteadministratie te werpen. Hij deed dat met de koppige boosheid van: „Ik zal je laten zien, dat je me toch niet heelemaal in een hoek kunt trappen, al ben ik dan duizendmaal Billeman. En op den duur slaagde hij erin uit die ambtelijke bescheiden de zoetheid te puren van tenminste een klandestiene macht. Het was niet