is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarin hij opgeklommen was tot de in ieder geval achtenswaardige positie van secretaris... wel eenigszins geluwd. Heerenhaghensche ooren hoorden nog maar nauwelijks het potsierlijke in Billeman. Het was een zoo gewone klank geworden, dat men aan geen beteekenis meer dacht.

Floortje Désire... ze moest wel mooi en stralend en zelfbewust zijn. Zou ze anders den durf gehad hebben haar sollicitatiebrief te onderteekenen met dien voluit geschreven naam ?

Met een ruk schokte secretaris Billeman recht in zijn stoel. Dit was phantastisch gemijmer. Hij zou wel terdege oppassen zich niet weer door een droom uit den koers te laten slaan. Maar toch... toch... als je den droom misschien kon grijpen.. die altijd ontbeerde schittering... ? Een losse polsbeweging deed Floortje Désire's sollicitatiebrief naar rechts zeilen. Nog eenmaal opende Jean Fran?ois Billeman de poorten voor het opzienbarend avontuur.

Hij besteedde aan de verdere brieven maar weinig aandacht meer... keek enkel naar de geboortedata. Dan rangschikte hij ze tot een netten stapel, de drie kategorieën van elkaar scheidend door een velletje blank papier. De bovenste brief van den stapel was die van Floortje Désire.

Secretaris Billeman floot tusschen zijn tanden een deuntje, het deuntje, dat zijn vader altijd gefloten had, als hij op avontuur uitging, zonder trouwens de woorden te kennen. Jean Fran?ois kende de woorden wel. — Nach Frankreich zogen zwei Grenadiere. — Ziezoo. Het werd waarachtig tijd, dat de burgemeester zich eens vertoonde. Die kwam weer met den dag later. Bij elven al. —