is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gegrepen zóu hebben. Nu hij echter even zelfbewust zijn weg bleef gaan... even onverschillig voor wat „men" zei zijn cape bleef dragen... even zonderling en eigenzinnig, hoewel men niet kon zeggen „slecht" zijn school bleef dirigeeren en even overgegeven zich verdiepte in de cultuur van zijn rozeroode pelargonium... nu durfde men eigenlijk dezen despoot niet aan.

Hier waren eenige jaren overheen gegaan. Het kind van Miene van Enk — zoo noemde men het nog altijd — was al weer 5 jaar en meester Menardie 60. De rozeroode pelargonium was inderdaad kleurvast gebleken en hij kweekte nu eenige prachtexemplaren om op de internationale zomertentoonstelling mee uit te komen.

Blootshoofds in zijn cape ging hij door Heerenhaghens straten, een lange, zeer krasse, nog bijna jeugdige vikingfiguur. Het viel nauwelijks op, dat zijn witblond haar in den loop der jaren zilvergrijs was geworden. In den mageren gebruinden kop met den forschen neus en de, als pluimpjes uitwaaierende witte wenkbrauwen hadden de zeer lichte oogen nog steeds dien eigenaardig fascineerenden blik, waarvan men zich maar moeilijk los kon maken. Het zien in deze lichte oogen gaf veel menschen een gevoel van plotselingen duizel... de wonderlijke sensatie één ondeelbaar moment te storten in een lichte oneindigheid, zelf-verloren.

Billeman had altijd geaarzeld inzake meester Menardie partij te kiezen. Aan den eenen kant voelde hij wel voor een modelschool, die Heerenhaghen cachet zou geven. Waar moderne onderwijsmethoden zouden worden toegepast en de kinderen in nette gelederen militairement naar binnen zouden mar-