is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze was weer een mensch in de wijde wereld... Floortje Désire een atoom van het zeer levende, begeerende leven zelf.

Ze liep bijna op een drafje door de zonnige straat. Het was goed met het klikken van haar hooge hakjes de droomstilte te breken. Hol klonken haar voetstappen onder de overwelving van de poort. En toen was ze weer buiten... een wijd en vrij buiten van opglooiende korenvelden. En aan den voet van deze lichte hellingen, even buiten de poort, lag als in een dal, de school van Heerenhaghen.

In Heerenhaghen leek het wel, of alle dingen, die niet minstens honderd jaar oud waren, een minderwaardigheidscomplex hadden en zich schuchter op den achtergrond hielden. De school was zeker nog geen honderd jaar, een doodgewoon gebouw zonder eenige architectonische pretentie... een breed front met een smaller staartstuk. Maar het ging bijna geheel schuil achter de breede kruinen der omringende lindeboomen en de meesterswoning, onder de donkergroen glanzende klimopomhulling, lag nog bedeesder weggedoken. Het was, of iets van den geest van meester Menardie, die bloemen en planten belangrijker vond dan alle menschelijk gedoe, school en huis doordrongen had. Ze misten de arrogantie zich boven het landschap te willen verheffen... zich ervan te willen onderscheiden. Integendeel, ze wenschten er zooveel mogelijk één mee te zijn. Ze hadden zich gelegerd in die laagte tusschen den stadswal en de helling der korenvelden en op eenigen afstand zag men niets anders dan een complex van groen... een soort boschje.

Floortje was wat aarzelend het schoolplein opgewandeld. Ze was nog bijna een half uur te vroeg. Moest ze naar binnen

Tooverlantaarn.

5