is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voelde je doortrokken van eenzelfde slaafsche onderdanigheid, die geslachten van je voorvaderen had doen buigen voor geslachten van zijn voorvaderen... baronnen Haerlant van Heerenhaghen als hij. Maar tegelijk voelde je de onmacht... de hulpelooze zwakheid van dit wezen, dat je enkel nog met een uiterste van verfijning hypnotiseerde. Je voelde, dat als het ooit probeeren zou de aarde te betreden... als het ooit in je weg zou komen... dat je het dan onherroepelijk verpletteren zou. En met niet meer inspanning dan waarmee je een vlinder doodsloeg. Het was zooiets als een godheid bij je eigen gratie.

De burgemeester had gedurende den ochtend tweemaal de les gestoord door van plaats te willen verwisselen en anderen zoodoende te dwingen dat ook te doen. Nu zat hij in den uitersten linkerhoek van het lokaal vlak bij het raam. Dan kwam een leege stoel, waarop Billeman alleen zijn hoed en tasch gelegd had. Dan kwam Billeman zelf, zoodoende een soort brug vormende tusschen den burgemeester ter linker en de raadsleden ter rechter zij.

De raadsleden schikten zich tot luisteren met hetzelfde ceremonieel van kuchen, keel schrapen, neus snuiten en voet schuifelen, waarmee ze dat in de kerk plachten te doen. Ook met dezelfde uitdrukking van min of meer plechtstatige, zeer kritische deskundigheid. Van deze deskundigheid zullen ze later blijk geven door bij voorkeur op nummer 3 van de voordracht te stemmen. Niemand hoeft hun iets voor te zeggen. Ze weten het zelf.

Zoo zat daar dan wethouder Sevryn, in het onofficiëele leven bakker, door wiens poriën het meel tot onder de huid gedrongen scheen. Als een soort van vaalheid schemerde het door die