is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die te zwaar is... te veel bijna... om gedragen te worden.

Ze denkt: Wat moet er komen? Waar gaat dit heen? Wat moet ik doen ? Het is, of het in me breken zal.

En ze ziet in den schemer van den avond, waar rossig lantaarnlicht doorheen valt, den weg tot haar verwondering vol menschen... vol jonge menschen. Heerenhaghen heeft haar een stad geschenen, bewogen slechts door de intense „beleefdheid" der dingen. Een beleefdheid, die niet precies hetzelfde als leven was. Eer een kristallisatie van leven... een leven, dat zich had vastgezet en waaraan het element van toekomst ontbrak. Een leven, dat al was gebeurd... geworden tot geschiedenis... maar dat soms fragmentarisch, nu hier, dan daar, verrassend en bijna ontstellend hérleefde. En als er al menschen geweest waren in deze, uit den tijd gedreven stad, dan waren het oude menschen geweest, in wie het leven zoo traag en klein bewoog, dat ze nog maar nauwelijks te onderscheiden waren van de dingen. Alen kon denken, dat nu weldra geleidelijk en zonder schok het leven in hen zou stil gaan staan en dat ze dan zouden gaan wortelen in wat geweest was en misschien mettertijd wel groen worden als oude muren. Zoo hebben de weinige menschen eruit gezien, die door de straten van Heerenhaghen gingen, nog maar een nuance meer

levend dan steenen.

Maar nu is de straat vol jonge menschen. En ze zijn zeer levend. De meisjes gaan gearmd in lange rijen en de jongens slenteren achter ze aan. En er is een gekir en gefluister, een heimelijk borrelen van opgewondenheid en levensdrift, nog maar nauw bedwongen.

Hoe hebben ze het klaargespeeld, deze ingetogen Heeren-

i