is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de lindeboomen? — En niemand, die daarna ooit meer iets van hen vernomen heeft — een sprookje met dit zwevend, treurig-zoete slot ? Nee ze gaan erlangs. Weer en weer en weer er langs. De kleine matgouden bellen, ze zingen hun lied van geur door het daverend lied van de kermis heen. Waar is toch de vervulling, die op déze belofte volgen moest? Tuimel? Het heele leven een tuimel en alle coupletten van alle liederen door elkaar ?

— Zoete lieve Gerritje, Wie zal dat betalen, zoete lieve meid? O Suzanna, wat is het leven... En dat we toffe jongens zijn dat willen we we. .e. .ten... Nog lange niet, nog lange niet, nog lange niet naar huis... —

Dit is toch wel een sensatie, dit zwevend deinen vlak langs de diepste zoetheid heen. Een wellustige duizel, die het midden houdt tusschen ziek zijn en extase. Rond en rond en nog weer rond. In het schuitje achter haar zit Harry. En ginds, beneden, wacht Billeman. Laat die maar wachten! Nog eenmaal rond. Nu heeft ze er toch genoeg van.

— Floortje, liefste... — O waarom eigenlijk ook dat niet? Ze houdt niet van zijn gezicht. Er is misschien geen enkel gezicht, waar ze van houden kan. Menschen moesten meer op dieren lijken. Harry wil haar een kermiskoek koopen. Er is hem geen suikeren opschrift hevig genoeg. — Juffrouw hebt u geen hartstochtelijker koeken? Nee, geen vereering... geen waardeering... hoogachting ook niet en ook geen bewondering. Ik wil een koek uit hartstocht geven juffrouw. Hébt u geen hartstochtelijke koeken? In godsnaam Floortje, dan een koek uit liefde... —

Morgen zal die malloot wel anders piepen — denkt Billeman