is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooverlantaarn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ficaties „geoorloofd" en „ongeoorloofd". Het was eenvoudig „never heard off".

Ze was, zoo zei men, eigenlijk vooral kinderachtig. Als ze niet tegelijk die onmiskenbare bekoringsmacht bezeten had, zou men het daarbij gelaten hebben en haar maatschappelijk dood verklaard. Zooals het nu was... nu niemand zich eigenlijk geheel en al aan deze bekoring vermocht te onttrekken... kon men haar niet maar zoo achteloos terzijde schuiven.

Het leek wel of het juist die trilling was tusschen een zeer klare, elfachtige, prae-menschelijke liefelijkheid en een veel zwaarder, donkerder, met menschelijk verlangen naar een verlossing over het leven heen geladen sensualiteit, die haar liefelijkheid dien toover gaf van het immer vluchtende... eeuwig lokkende. Ze had op dat tijdstip van haar komst in Heerenhaghen in het lichaam van een vrouw den geest van een elf of meermin. Het maakte haar van een verwarrende onvatbaarheid. Ze verscheen en verdween. Ze was nabij en ver... een trilling met wondere kleureffecten, die niet te grijpen was... want gegrepen en tot stilstaan gebracht zichzelf niet meer was.

Zeer inconsequent werden de Heerenhaghenaars niet moe te spreken over Floortjes „kinderachtigheden", die ze „te mal om van te spreken" noemden.

Daar was b.v. het konijn. Wie had ooit gezien, dat een volwassen mensch zich zoo druk maakte om een konijn? In den tuin van Sevryn had ze zelf een hok staan timmeren, met een broek aan nog wel. Toen had ze het konijn op haar arm door de stad gedragen. En nou was ze maar net uit school, of ze lag op haar buik in het gras op het bleekveldje van Sevryn, waar