is toegevoegd aan uw favorieten.

Een martelaarskroon voor Joris Praet

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

webben, vele drogredenen aan, en besefte, dat deze voortaan in de eerste plaats tegen haar zelf dienst doen zouden. Doch zij wilde denken, noch voelen; zij wilde eens aan zich zelf toe komen, zonder navraag zich aan een rijke tafel zetten. Zij wilde een goeden, besten jongen hebben, die nu eens zorgen zou voor héér.

Wat dat betreft liet Cor haar geen krimp lijden; Stephanie wist eerst niet recht, hoe zij ’t had. Zij was als iemand, die altijd op een stroomatras gelegen heeft, met een stugge peluw onder het hoofd en nu in donsjes komt te rusten. Blanke rozen van louter liefde en eerbied bood Cor Klaphek zijn verloofde. Zóó eerbiedig was Cor, dat het een meisje van meer ervaring bevreemd zou hebben.

Cor Klaphek wist wel hoe 't stond, in het groote burgemeestershuis en voelde ook dat het niet paste om veel en glanzend moois hier binnen te brengen. Maar hij kon 't niet laten, hij gunde het haar zoo. Hij stuitte echter terstond op verzet: Stephanie nam geen dingen van weelde aan. ,,Je moet mij geen dure cadeaux geven, Cor," zeide zij oprecht. „Je doet er mij geen plezier mee. Ik kan ’t niet beantwoorden en dan beklemt het mij maar.”

Maar boeken had zij graag; er ging een heele wereld voor Phaantje open, en ze maakten plannen, dat het een aard had. Ze zouden overal heen reizen als ze getrouwd waren, naar landen, waar bergen zijn, of mooie steden bezichtigen en musea. En op de hoogte van de literatuur blijven en goede muziek hooren. „Er is veel te genieten," zeide Cor, „maar nu wij het samen zullen doen, nu weet ik pas wat het is om te leven."

De kennismaking met vader en moeder Klaphek werd, eenigszins vluchtig, hernieuwd en Phaantjes leven als verloofd meisje nam een aanvang. De eejie week kwam Cor over en de andere week schreven ze elkander een brief. Doch Phaantje was steeds verlucht, als 't de week van 't bezoek maar weer was; zij zag Cor ook wel graag, doch 't was meest om van dien lastigen brief af te wezen. Ze wist absoluut niet, wat zij daarin zetten moest; Cor schreef even makkelijk, boeiend en enthousiast als zij harkerig. Door het eigenaardig bestaan harer gesloten kaste correspon-