is toegevoegd aan uw favorieten.

Een martelaarskroon voor Joris Praet

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weinig, hij had zoo'n argelooze natuur. Hij had er geen flauw besef van, dat hij Stephanie met deze eigenaardige confidenties hinderde, anders had hij ’t onmiddellijk gelaten. Daarom had zij 't hem beter kunnen zeggen. Doch zij zweeg en ergerde zich.

Niet altijd echter. Tegen kwartieren van geïrriteerd-wezen stonden uren van vredig samenzijn, 't Was alleen jammer, dat Stephanie het strooken zoo spoedig vergat, en het wrijven zoo lang onthield.

Cor, die natuurlijk bij Koos en Madje logeerde, haalde Zondagmorgen zijn meisje voor de kerk af. Hij was een prettige figuur, met zijn blonden jongenskop, in die donkere hooge bank. Hij luisterde aandachtig en meende, dat er aan deze zware prediking wel iets haperde. Doch hij uitte geen critiek; hij had van Schuilee’s leven en wandel zooveel goeds gehoord.

En verder op den dag waren de verloofden weinig alleen j hoogstens maakten ze samen 't zelfde rondje weer over de wallen. De erfjes leken eenigszins anders, nu 't werk stil lag, en ’t was netter in de sloppen. Een man in zijn hemdsmouwen wipte met zijn stoel tegen een muurtje; de vrouwen, in betere kleeren, zaten op de dorpels en de knapen waren blijkbaar den dijk op getrokken. Het stadje was zoo rustig als de doos, waar een kind Zondagsmiddags mee speelt; hij heeft de blokjes met huizen opgezet, de boomen en hekjes op hun spaanderen voetjes; nu speelt hij, dat hij zelf door de straten gaat, ze zijn vrij voor de menschen, die naar de kerk moeten. Zijn trein fluit niet, de bussen rollen niet met lawaai van zijn melkwagen, het kind past op, om geen leven te maken. — Als de oude kleine stad den Zondag niet had om rustig te zijn, inplaats van doodsch, ééns in de zeven etmalen.. dan was 't slecht met haar gesteld.

Dat wandelingetje echter liet niet na om Stephanie knap te vervelen; 't was overigens ook geen gewoonte, de burgerij en de neringdrijvenden deden het, de haren deden het niet. Zij wilde 't desnoods wel, als tijdpasseering voor Cor. Maar zij kreeg van het Zondagsche ommetje zoo hartgrondig genoeg, dat zij er met fatsoen een eind aan maakte. Men kon toch veel beter bij Koos