is toegevoegd aan uw favorieten.

Alles komt terecht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was misschien het hardste moment in dezen strijd: vast te staan op een besluit, waarbij ook een tweede persoon de keuze kreeg om alles prijs te geven of alleen in een moreele wildernis achter te blijven. Alsof ik een ondergeschikte was, commandeerde hij na een poos: — „Ecrivez! Les deux mêmes lettres que vous avez écrites. Nous sommes f ous: tout est perdu, sauf un lambeau d'honneur. U n lambeau d'honneur est-ce encore 1'honneur?" Hij raasde door, terwijl ik inderdaad schreef. Hij zette zijn handteekening onder beide brieven en brak daarna mijn penhouder in twee. Toen werd hij sereen, wreef met wijsvinger en duim de snor van tusschen de tanden: — „Vous ne m'en voulez pas, n'est-ce pas? II me fallait casser quelque chose."

Denzelfden middag bracht ik met een taxi dé schilderijen, die ik bij Rapallo weggenomen had, terug naar zijn huis. Hij zelf kwam mij in de vestibule goedendag zeggen. Geen verwondering. Bij hem niet. Bij mij niet. Sterk tegenspeler, kon hij een ironie in den tweeden graad aan den dag leggen, zoo subtiel, dat ze met een drogen ernst kon worden verward en dat alle vijandigheid als onder vriendelijke natuurlijkheid verborgen lag. — „Ik had gehoopt, dat ge een kooper gevonden hadt." En ik, met bovenmenschelijke inspanning, om geen zweem van boosheid te laten merken: — „Dat was ook zoo. Maar de pedigree van deze