is toegevoegd aan uw favorieten.

Alles komt terecht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zitten en vroeg, zoo los als het mij mogelijk was: „Dus ge zijt onze gast?"

Ik moest oprecht lachen, toen ik mijzelf betrapte op de manier van een gemeenschappelijken vriend, den grooten, blozenden Louis, die altijd gewichtig zijn overwegingen begon met een „dus" waarvan niemand kon weten waarop die sloeg. „Dus heeft Engeland te Ottawa zijn wil opgedrongen." „Dus is de moderne schilderkunst op een nevenpad geraakt." Voor en na zijn „dus" hing er altijd een betoog in de lucht, dat steeds uitbleef. Ik echter vervolgde met mijn „dus" het gesprek, dat aan den boschkant begonnen was, — over een slapeloozen nacht van monologeeren heen. Willem nochtans lachte met mij mee.

„Dus ik ben uitgeschud," zei hij met grappige losheid. Hélène, doelend op Rapallo, viel hem verontwaardigd in de rede:

„Wat die kerel toch een slachtoffers heeft gemaakt!"

„Denk niet dat ik mij zoo erg slachtoffer voel," lachte hij. „Vandaag ben ik arm, morgen niet meer. Dat wisselt af en toe. En een verstokte vrijgezel als ik trekt zich wel uit den slag." Daarna richtte hij zich weer tot mij en hernam:

„Dus ik ben uitgeschud. Meen nu niet, dat ik hier maar ben omdat ik niet weet van welk hout pijlen te maken. Ik kan het zonder pijlen wel