is toegevoegd aan uw favorieten.

Alles komt terecht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ment willig ik nooit een ultimatum in. Ik ben op dat punt zooals een van mijn ooms: het ideaal van mij en alle vrijgezellen. Het verhaal van mijn oom heeft altijd al mijn tantes geschandaliseerd. Hij vertelde het altijd diep bedroefd: — „Ik heb eens in mijn leven op het punt gestaan te trouwen. De trouw is afgesprongen op een ultimatumkwestie. Ultimatumkwestie? Dat is te weinig gezegd. Het was een ultimatumsysteem. Het eerste ultimatum gold mijn reizen: — „Ik trouw niet met u, als ge later om de maand alleen blijft reizen." Ik had kunnen antwoorden: —„ Goed kind." Want het ultimatum was slecht gesteld. Hoe kon zij het trouwen laten voor iets, dat blijken moest als we reeds getrouwd zouden zijn? Ik zei lachend: — „Dat zult ge later wel zien, maar ik wil u geen verkeerde illusies geven..." Ge ziet het, gansch de discussie was louter speculatief. De tweede maal was het ernstig. Ik droeg een wit en zwart geruite broek, waarvan Louise niet hield, — Louise heette mijn imperialistische aanstaande. Nieuw ultimatum: — „Als ge die broek nog draagt, ga ik met u niet meer uit." Ik had die broek al lang willen afdanken. Ik kon het niet meer. Ik heb die geruite broek zelfs eens aangedaan met een smoking. Kortom, het dom ultimatum heeft Louise zoo opgewonden, dat ze heftig ruzie moest maken en dat scheiden