is toegevoegd aan uw favorieten.

Bruggenbouwers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groefd", glimlacht Taco. Maar ze glimlacht niet met hem mee. „Daar ben ik soms bang voor." Kerlings knipoogt monter tegen hem. Maar het gesprek vlot dan toch niet. Ze bezinnen zich op prettige dingen: een concert bij Stritz, een biljartavond in „De dubbele kandelaar", een hockeywedstrijd . . . Er is niet zooveel over te zeggen. Ze zijn het met elkaar eens en dat is min of meer jammer: ze zijn er gauw over uitgepraat. Marion schenkt wijn in, aan een rank hoog-pootig tafeltje. Dat tafeltje past net zoo goed bij haar als haar turquoise-japon en als de zeventiende-eeuwsche kopergravures van Pitteri aan de wand, het satijnhouten bureautje met snuisterijen en de sierlijke porseleinkast met de eierschaaldunne bordjes en vazen. Als Marion het volle glas wijn zelf maar even neerzet voor Kerlings, moet ze licht tegen hem aanleunen. Ze legt een paar sandwiches op het fijne bordje van gekleurd Delftsch, en hij drukt zijn wang tersluiks tegen haar bovenarm aan. „Een vrouw uit duizenden, Solwerda. Een ideale huisvrouw." Marion's protesteerend lachje klingelt er hoog over heen. „Och, lieve jongen, doe mij éen genoegen . . ." Maar Kerlings wil nu niet naar haar luisteren. „Als je hier 's overdag bent, dan moet je de kelder 's zien, moet je 's kijken wat dat kleine vrouwtje allemaal geweckt heeft, een toovertuin van kleuren, dat zou iets voor Kruseman zijn . . Marion onderbreekt hem. „Och, en wat is dat nu nog, vergeleken bij alles wat jij presteert? Solwerda, ik heb nog nooit iemand gezien die zoo vlug een kruiswoord-puzzle oplossen kan als hij, het is eenvoudig verwonderlijk, zoo'n uitgebreide veelzijdige kennis . . ." Kerlings knipoogt weer tersluiks en snaaks. „Oh, zoo'n