is toegevoegd aan uw favorieten.

Bruggenbouwers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar dingen van schaduw: een kast die niets meer is dan een zwarte vlek, wandborden die enkel dof-grijze kringen zijn. „Zoo maar alleen in de eetkamer", denkt hij.

Hij blijft toch ook alleen als hij tusschen de anderen in aan tafel zit. „Hoe denk jij nou over die nieuwe godsdienst?", vraagt Weigel hem goedig, „wij-hiér hebben al heel wat twistgesprekken over Oxford achter de rug. Weet jij er al iets van?" Taco knikt en hij kijkt niemand aan: het is dan of hij hard-op in zichzelf praat. „Ik hoorde", zegt hij, „bij anderen, dat Anne-Cris er zoo vol van was. En ik hoorde ook bij anderen dat er een houseparty te Vroonshoven was." Cobie glimlacht tegen hem — dat ontgaat hem. Ze buigt zich wat meer naar hem toe. „Daar gaan wij ook heen." Ze legt haar hand op zijn arm. „Kom mee zeg. Laat je ook introduceeren." „Een leuke godsdienst", Anne-Cris praat zoo maar wat voor zich uit, „een week-end in een groot hotel, diners, lunches, veel menschen, veel zonden, en veel avondjaponnen. Geestige dingen hoor je er zoo nu en dan over." „Het is weer 's wat anders", zegt Cobie, „ik ben blij dat ik mijn entreetje al heb. Je zal 's zien hoe vol het daar wordt." Haar hand ligt nog altijd op Taco's arm. „Toe — jij ook. Jij kan ook wel iemand op de kop tikken, die je er inhelpt." „Ik ben er al lang mee klaar", zegt Weigel, „Wedzieg was zoo goed ... Ik stel me er heel wat van voor: lunch met geestelijk contact. De kerken kunnen ze nu wel afbreken en de dominees kunnen zich wel oprollen." Anne-Cris lacht fijntjes. „En we biechten alles op! We kunnen elkaar op die vrouwen-avond bij Crijna Boetzaarde aan huis, leelijk in