is toegevoegd aan uw favorieten.

Bruggenbouwers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gegaan, heeft dag aan dag in honderd kleine dingen voor hem gezorgd ... Ze merkt dat hij naar haar kijkt en keert zich wat af. „Had je daar tijd voor vanochtend?" „Tijd?", hij doet een poging om te lachen, „ik ben zelfs tot mijn eigen verbazing — en ergernis en blijdschap naar Moeder toegeweest. Ik moest dat eenvoudig doen. Ik kon het niet uitstellen." Hij begint wat vlugger te praten. Hij wordt nog een tikje nerveuzer. „En toen ik daar bij haar zat, toen zag ik eigenlijk voor het eerst 's goed, hoe alleen ze was. Het is me nog nooit zoo opgevallen. We hebben ook nog nooit zoo n gesprek met elkaar gehad. Ze kon ineens praten, zij — en ik ook geloof ik, in elk geval kon ik luisteren. Ze zei dat ze er elke avond om gebeden had, dat het nog 's wat anders mocht worden in haar leven, niet zoo verlaten. Enfin, zooals dan een oud mensch praat, dat in haar goedgaren is. Maar eer ik me toen goed bedacht, was het er uit bij mij, had ik haar al gevraagd of ze dan maar niet bij ons wou komen — ik had haar waarachtig al geïnstalleerd op dat warme droge boven-zij-kamertje hier in huis, maar toen schoot me opeens te binnen, dat ik er met jou nog geen woord over gewisseld had, dat ik dit zoo maar op mijn eigen houtje bekokstoofde en toen . . . Anne-Cris wordt plotseling wat levendiger, ze laat hem niet uitspreken. „O maar — dat is toch uitstekend? Ik heb er wel meer aan gedacht, Us redeneerde er ook nog al 's over, ik had er al eerder over willen praten met je ..Ze knikt herhaaldelijk en glimlacht. „Het is best. Aandachtig neemt hij haar op. „Moeder is nooit erg aardig voor haar geweest", denkt hij, „en dit meent ze toch . . ." Een prettig tintelend gevoel van warmte