is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezig met vogels en fluitjes. Waarom? Ik weet het niet. Hij zegt het niet, Maarten zegt ons niks."

„Houdt hij zooveel van muziek?"

„Muziek? Waarvan zou hij dat hebben? Ikke weet het niet, dominee."

„Praat hij er nooit over?"

„Eens, nou je 't zegt. Vóór zijn ziekbed van een paar jaar terug. Toen wou hij ineens een porceleinen fluit hebben. Daar heeft hij ook over geijld. Maar porceleinen fluiten, bestaan die?"

„Ja zeker."

„Met rooie en blauwe blommen?"

„Ik heb er zelf zoo een."

„Kan hij die bij jou gezien hebben, dominee?"

„Hij is toch maar zelden bij ons geweest. Ik weet het niet. Maar hij wou een porceleinen fluit hebben? Merkwaardig, merkwaardig. Stuur hem morgenavond eens bij me."

„In den avond laat ik hem liever niet door 't grasland gaan, dominee. Je weet toch . . . ."

„Ach, ja. Goed, laat hem dan nu maar wat meeloopen met me."

En op die wandeling met hun dominee door het land

en over de kwakels, is 't hooge woord er uit gekomen

„Ja ... . een porceleinen fluit."

„Zooals ik er een heb, Maarten?"

„Ja."

„Heb je die dan gezien?"

„Vier jaar geleeën, ik kwam met eendenbout."

„Wil jij die van me hebben?"

„O . . . . dominee!"