is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een woord, een lach. Maar hoè kan hier in huis ook gelachen worden? Heurlui moer is weggeloopen. Een kraai verlaat het nest nog niet, een zeug vecht voor haar biggen. Maar een ontuchtig wijf verlaat haar man en kinderen, om te gaan hoereeren met een vent die haar ver weg voert .... Het is nu al wel lang geleden, maar die wond is nog open en schrijnt hem bij dag en nacht. Als ze heden terug kwam, hij zou haar even zoo gewis kelen met bloote handen als op den dag dat ze ging.

Ja, Thera moet al begrip hebben van wat er in vader roert en wroet. Zóó lomp en ongeduldig is Gert niet in den huis, of daar heeft hij al 't zijne van waargenomen. Eerst dacht hij nog: dat zeere weten over moeder zal ik haar besparen .... maar direct daarop brak de wraakgedachte weer zóó beestig door, dat hij haar 't schrikkelijke niet meer besparen kon. Zoo een ontaarde moeder moet door haar eigen bloed ommers ganschelijk veracht worden. En daarvoor is het noodig dat de kinderen alles weten op hunnen tijd. Neen Thera, neen, moeder is niet dood, jouw moeder is weg — wil hij zeggen: weg met een vent, gelijk een vuile meid — maar die woorden willen zijn mond niet over. Trouwens, na eenigen tijd is 't al niet meer noodig, anderen zijn hem voor geweest. Hij neemt het waar aan haar behuilde oogen en schuwen blik.

En toen dacht Gertjan ineens: nou moet ik toch goed zijn voor dat kind, al is het ook haar gebroed, nou moet ik dat duifie vangen in mijn hart. Hoe meer ze zich aan mij hecht, des te zwaarder zal der kinderen oordeel zijn over zulk een moeder. Maar dat overleg is verstands-