is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nieuwe spul en dat zou hij zóó mooi en indrukwekkend maken, dat ze er in Frankrijk zelfs verstomd over zouden staan. Maar dat ouwe mensch hing hem aan den nek. Koppig als een ezel, omdat ze zoo stom was als een ezel, hield ze vast aan alles wat oud beproefd was.

„Je weet niks," zei hij op een keer verbitterd. ,,'t Eenige wat jij weet, is de gewone manier van kermissen afreizen, zoo vader 't ons heeft bijgebracht. Dat is alles. En doodsbenauwd ben je, om wat anders te beginnen van ruimer uitzicht. De tijd verandert .... jij verandert niet mee, moeder. Denk je, dat vader nog eens naar Utrecht zou zijn gegaan, nadat het daar verleden jaar een dooie kermis was? Maar Utrecht staat op vader zijn lijst, dus ga je naar Utrecht. Als de kermis in Utrecht heelemaal wordt afgeschaft, ga je dan nog naar Utrecht? Je zou er toe in staat zijn."

„Maar Peter, jongen, alles wat we hebben, bezitten we door vaders werken. En alles wat we geleerd hebben, leerden we van vader. Daar kom ik niet aan."

„Maar ik ben nu mondig. En als de vlag niet gauw anders gaat staan, kom ik om m'n geld, moeder. Dan moeten we maar deelen, dan ga ik 't op m'n eigen manier verdienen."

„En laat je me dan alleen, Peter? Ik ben zoo bang.''

„Nee, dan laat je mij alleen. Want ik wil wel anders. En waarvoor ben je bang? Bang om alleen te zijn?'

„Dat niet, want ik vind nog wel een weg. Maar ik ben bang om jou alleen te laten."

„Om m'n poot? Heb maar geen zorg voor mij, ik stomp mij er wel door heen."

„Je weet niet wat je zegt, Peter. En je weet niet