is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nou geen kinderen? En 't was op dat verschilpunt, dat het maanden duurde aleer ik toesloeg en een paar met haar werd. Ja, ik verscheen zelfs heelemaal niet meer in den winkel, liever kocht ik duur bij anderen, dan goedkoop bij 't wijf dat wèl trouwen wou, maar géén kinderen krijgen.

Toen zei ze me op zekeren dag, en ze was daar speciaal voor naar m'n kosthuis gekomen omdat ze me in de grossierderij niet meer zag verschijnen .... „Peter we moeten nog eens praten samen." En ik kwam naar haar toe. Wéér zaten we boven, weer deed ze de gordijnen dicht, de overburen hadden er geen bemoeienis mee, zei ze.

„Ik zal tóch wel geen kinderen meer krijgen, Peter," begon ze.

„Hoe oud ben je dan?"

„Volgend jaar Mei word ik zeven en veertig."

„Zóó oud?"

„Ja, zóó oud. Heb je nóg wat bij de hand om me te grieven? Maak ik me al niet klein genoeg voor je? Maar de zaak staat vrij op m'n naam en die bied ik je aan. Dat schijn jij maar te vergeten. Peter, zouden we nog kinderen krijgen, als we er niks tegen doen?"

„Weet ik niet. Of het nog kan, dat weet een vrouw toch van zichzelf het best?"

„Ja, 't kan nog, dat wel. Maar nu de kans toch zoo klein is, Peter, laten we er dan toch heelemaal van afzien."

„Nooit," zei ik. „En praat maar niet langer, ik doe het niet, al woog je goud uit naar je eigen gewicht, ik deed het nóg niet. Ik doe dat nooit! Want," zei ik ... .