is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

want ze wou in mijn oogen geen gemeene meid zijn. Maar ik wist daar zoo gauw geen goeie verklaring voor en nog niet. Maar ik denk, 't zal er bij mij van nature in gezeten hebben, omdat ik zoo donders veel van kinderen hield en nog hou.

En toen hebben we besloten. Als ze me geen kind brengen zou, dan mocht ik er een uitzoeken gaan in een weeshuis of iets van dien aard, dat vond ze goed. Eigenlijk vond Aaltje na mijn starre houding alles goed, als ik maar tot haar kwam. Een blonde jongen met zwarte oogen mocht ik uitzoeken ook, ze vond het goed. Nou, we hebben ons vergist; een vrouw van haar leeftijd kan nog terdege een kind ter wereld brengen. We waren ten minste nog geen jaar getrouwd en toen werd ons een jongen, zoowaar een blonde jongen geboren. Maar later wier dat blonde haar zwart, zuiver mijn haar. Want je kent mijn zoon Christiaan toch?

't Is voor Aaltje natuurlijk een zwaar karwei geweest. Een poort die zoolang gesloten was, gaat maar kwalijk open. Ik heb zelfs oogenblikken gedacht, dat ze er in bleef. Ze heeft me in die zware uren vervloekt en uitgescholden, ze heeft haar eigen ongeboren bloed ook vervloekt, maar toch heeft de natuur haar loop gehad. Na drie volle dagen martelie bracht ze haar kind, mijn eigen kind. En je weet het: een jongen.

Nou, toen was alles vergeten. Ik vergat, dat ik met een oud aftandsch meubel gekoppeld was, ik vergat dat m'n Aal eigenlijk een nijdige kurenkont was waar weinig sjeu voor een man aan zat, althans ik achtte dat niet, ik was dat Rotterdamsche lel vergeten en de willige Dina, die in haar liefde nog wel voor me gegapt