is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevoelens gevolgd, dan had deze zuivere vrouw toen ervaren, dat haar edelheid niet voor niets was gespendeerd. Ook in haar herinnering was dan een wondere droom ontstaan: ik heb een slippertjes-makenden loodgieter de beteekenis van zuiverheid doen bevroeden. Dat had haar sterk gemaakt, om het broos geheim van dien witten nacht saam met mij te dragen, zonder anderen er in te laten trappen met lompe pooten.' En haar leven was anders geworden, haar doel had ze bereikt, de verrukking van muziek waar vaart in zit had ze bereikt. Ik heb haar de sterkende herinnering onthouden door m'n bitterheid. Dus toch het gewone verloop tusschen een man en een eerlijke meid r ik nam alles, ik gaf haar niets terug.

O, dat ik toen ware neergeknield, gelijk ik het me zoo dikwijls doen zie in droomen, en ernstig dankbaar haar voetjes had gekust. Liza, ik dank je, ik dank je, wijl je me bewaard hebt en omdat je me de hoogheid' hebt doen kennen van een zuivere vrouw. Door jou, Liza, weet ik wat schaamte is, al ken ik God niet. Schrik daar niet meer zoo van, ik heb nu toch al wat geleerd, Liza. En we zijn nu toch weer samen of je nooit ware weggeweest, we loopen samen langs de lichtende zee — je vindt dit lichten van de zee zoo mooi, zei je ach Liza, dat ik niet dadelijk geweten heb van welke waarde zuiverheid is, nog vóór ik je zag in wit batisten nachtkleed. Liza, wees nu niet meer bedroefd. Ik heb jouw zuiverheid toch niet alreeds geschonden, omdat ik je toen gezien heb, zooals slechts een man zijn huisvrouw zien mag? Zoo is het toch niet, Liza? Want zonder begeerte heb ik je in dat witte