is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leeren? Eén nieuwe act kost me soms twee maanden ingespannen oefenen."

„Zou me niets kunnen schelen als ik maar met jullie mee mocht."

,,'t Kan niet, Pieter. We zijn al compleet en we doen trouwens alles onder elkaar. Bij ons komt er nooit een vreemde tusschen."

„En ik ben maar een vreemde, waar Elly?"

„Jij bent een echte lieve jongen, jij met je bonbons," fluisterde Elly.

Duizelig van vreugd is Pieter dien avond naar bed gegaan. Dat ronde veerkrachtige duikelpopje heeft gezegd: je bent een echte lieve jongen. Hij hoefde zich die paar woordjes telkens maar weer te herinneren, of lauw brak water kwam in zijn mond, zooals hij dat als kind ook had, wanneer hem een groot geluksgevoelen overtoog. Dan werd het geluk hem te groot, te omvattend en het spoelde naar zijn mond. Hij heeft toen eens gedacht: als je erg blij bent kan je huilen van blijdschap, huilen met je oogen en huilen met je mond ....

Zoo heeft hij eens een houten pop gekregen, met beweegbare ledematen van opgevuld leer. Een moderne lijs. Een jongen met een pop, dat is toch eigenlijk gek; maar hij had zóó lang gezeurd, hij hield zooveel van een pop. Het water van geluk sprong in zijn oogen en mond, toen hij die lijzepop zag komen uit het papieren pak. En dat popje aankleeden, uitkleeden, aankleeden, neen hij kende geen grooter feest. Maar nu speelt hij niet meer met een pop. Hij hoort een stem, altijd dezelfde liefelijke stem: Je bent een lieve jongen, jij met je bonbons, je bent een echte lieve jongen.... ja