is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doorzien. Hij was een man van krachtigen aanpak, mijnheer Hohmann, van Hohmann & Urmetzer, lakenen stoffenhandel aan de Botersloot. Een degelijke reëele koopman, die van snel besluiten hield en daarbij niet gehinderd werd door sentimentaliteit.

„Arend, in Gouda zit ik met een viezen strop, daar heb je natuurlijk al van gehoord. Die Goudsche zaak gaat weg voor een appel en een ei. Ik ben veruit de grootste crediteur, dus koop ik die zaak. En van m'n kinderen heb ik alleen nog Theresia over. De eenige die ze me hebben laten houden. Kan 't kind het soms helpen dat ze van boven wat vergroeid is? Een beste vrouw, vooral voor een koopman. Maar 't jonge volk van tegenwoordig kijkt meer naar een mooi velletje en een rijzige gestalte, dan naar een goeie vrouw. Ben jij ook zoo? Dan zeg je 't me maar; dan verspeel je meteen de kans van je leven. Begrepen?"

„Begrepen," zei Arend, want erg duister was die redevoering niet.

„En waar blijf je dan met je besluit? Jullie kunnen van die zaak alles maken, wat je maar wilt. Afgesproken?"

„Is uw dochter er al in gekend, meneer Hohmann?"

„Natuurlijk! Is 't afgesproken?"

„Maar wat heeft zij ervan gezegd?"

„Wat ik zeg! Afgesproken?"

„Ja . . . ." zei Arend Yermey. „Ik doe het, als zij het ook ten volle wil tenminste."

Het voorstel zoomin als het besluit lieten veel speelruimte voor jeugdromantiek. Meneer Hohmann was de eventueele verwijten der beide kinderen daarover