is toegevoegd aan uw favorieten.

De koets

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Arend zal ook overigens den beleedigenden jongen mores leeren. Het past voor zoo'n kind toch niet, in vernederenden zin te praten over de vrienden van zijn vader. Over de onschuldige genoegens van die hardwerkende menschen, die er ook wel eens graag een dagje tusschenuit gaan en dan een beetje kinderlijk dol doen. 't Is een schande, wat zoo'n jongen zich veroorlooft. Ja, Arend heeft ook zelf wel eens zijn vaders wil weerstaan. Maar nooit in zulke grievende bewoordingen en ook nooit blijvend. Als 't hard tegen hard ging, gaf hij ten slotte altijd toe. Maar Jochem, zoo'n aap zegt zonder met z'n oogen te knipperen: u gaat voorbij en ik, ik ben het nieuwe geslacht met eigen rechten. Zou je zoo'n brutalen vlerk den nek niet breken om zulk een uitlating?

En dan .... hoe hij over moeders nagedachtenis zwetst. Moet je er een kerkelijk mensch voor zijn, om in eerbied aan een overleden vrouw, of aan je moeder te denken? Moet daar de onsterfelijke ziel bij gehaald worden? Treesje is dood, maar de herinnering aan haar leeft. Dat heeft niets te maken met een eeuwige ziel, morgen zal hij hem dat grondig duidelijk maken.

Maar dan moet het toch eerst grondig duidelijk zijn voor Arend zélf. Heeft hij niet achttien jaar lang met Treesje gekeuveld, alsof ze nog immer naast hem was? Alsof ze hem nog raden kon, alsof ze beloften van hem aanvaarden kon en zijn behuilden kop in haar schoot kon nemen, als hij zich weer eens had te schamen? Hoe een volwassen man uit den mond van zijn blaag moet vernemen, dat hij achttien jaar lang eigenlijk den pias heeft uitgehangen! Want Treesje is dood. Ja, misschien