is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij onder „het volk" toch in hoofdzaak gestudeerde menschen. Ook hier trok zijn geleerdheid de aandacht, en ook zijn gemak om zich in vijf talen uit te drukken. „Jonker" Peter Schuiteman was nu in de tweede helft van de twintig. Hij was een man geworden. Het land, waar een eerste minister ongeveer alle macht in handen had, om straks bij de meerderjarigheid van den Koning aan diens voeten de absolute alleenheerschappij neer te leggen, was nog meer naar den zin van den Oud-Testamentisch geschoolden Schuiteman dan Engeland. In Frankrijk zag hij zijn ideaal van 'n landsregeering verwezenlijkt: alle macht in handen van 'n rechtschapen mensch. Een der professoren meldde hem, dat de minister, de machtige, het aangenaam zou vinden kennis met Jonker Schuiteman te maken. Peters hart zwol.

„Uw grondige kennis, bij uw vaardigheid in zooveel talen, mijnheer Schuiteman (de minister noemde hem niet „Jonker": hij was dus op de hoogte), deze twee dingen maken u geschikt, om een leidende functie te bekleeden in de diplomatie. Zijne Majesteit heeft straks zulke mannen noodig. U hebt vele landen bezocht. Aan welken regeeringsvorm geeft u de voorkeur?" De beleefde jongeman sprak in vloeiend Fransch voor den hoogen man zijn dank uit voor de attentie in zijn persoon, en zei, dat voor hem, die van meening was, dat alle macht op aarde afdaalde van de Goddelijke almacht, die regeeringsvorm het best was, die de hoogste macht in handen van een koning legde, en dat hij dit meende opgemerkt te hebben in Frankrijk.

„Wanneer Mijne Koninklijke Majesteit eens iemand van uw kennis zou noodig hebben, zoudt u dan genegen zijn, Frankrijk met uw gaven te dienen?"

Met andere woorden: zeg het maar, en ik heb een mooi baantje voor u!

Schuiteman ontweek de moeilijkheid door te zeggen: „Mijn studies zijn nog niet geëindigd, Excellentie. En daarom mag ik nog niet aan een functie denken." „Het zal mij aangenaam zijn, u bij officiëele gelegen-