is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brief opgeborgen, maar de groote man was klein genoeg om het geschrift nu en dan eens op te zoeken. De Spaansche gezant kreeg het zóóver, dat hij voor zichzelf overtuigd was, dat met een paar dagen het Deensche leger zich tegen Lodewijk zou keeren. Hij bood Ridder Daarnenburg een mooi rijtuig aan, dat de minister ook aannam.

De koning was in die dagen in het leger, dat aan de Zuidgrens stond, en door hem aangevoerd werd met Prins Roelof en Graaf Dierendonk. De besturende hand bleef in de hoofdstad voorloopig. Daarnenburg ontving daar dag aan dag bezoek van gezanten. De aanbiedingen waren schitterend. Hij hield de draadjes in handen. Op het beslissende oogenblik, als niemand het verwachtte, kon het leger optrekken en zich voegen, óf bij het eene, óf bij het andere leger. En beide partijen meenden zekerheid te hebben.

Na een langdurig bezoek van den Franschen gezant in zijn kamer had Daarnenburg zekerheid: Parijs zou alles toegeven aan Denemarken, en ook des ministers persoonlijke belangen waren verzekerd. Nu begreep hij ook zeer goed, dat Amalia met bepaalde bedoelingen door Lodewijk XIV naar het Deensche hof gezonden was. Ze was ook benijdenswaard, èn om haar persoon, èn om haar positie. Ook was ze onnoemelijk rijk. De weken werden maanden. De koning was ver. De minister moest vaak op eigen houtje besluiten nemen. De hoffeesten gingen hun gang, alsof er geen oorlogsgevaar bestond.

Daar sprak de groote minister de Parijsche schoone weer eens in een afzonderlijk hoekje van de groote feestzaal. Ze was zeer toeschietelijk, en begreep hem dien avond in alles. Maar de diplomaat zou voor geen geld ter wereld zijn hoofd bij deze dame willen stooten, niet om haar zelf, en niet om haar koning. Hij moest eerst zekerheid hebben, voor hij het beslissende aanzoek deed. In het gesprek gebruikte hij het woord: verschil.