is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrijmoedig zei: „Dag, meneer. Complement van grootmoeder, die daar staat. Hier is een brief voor u." Toen maakte ze een lief knikje, reikte den brief over, knikte weer en draaide zich om, om heen te gaan. „Hoor eens, kindje! Krijg ik geen handje van je?" Het kind kwam terug, reikte den vreemden heer haar handje, knikte weer en ging terug.

„Zeg nu maar aan je vriendinnetjes, dat je den koning een hand gegeven hebt, hoor!" zei de koning en keek het kind na, dat onverstoorbaar was, ook door de mededeeling, dat ze vlak voor den koning stond.

Zulke kleine scènetjes doen goed bij het volk. Dat gaat van mond tot mond. Kan veel geïntrigeer van heethoofden neutraliseeren. De koning wist dat. Zoo blijft de weegschaal wat in evenwicht hangen. Daarom direct den brief maar open gemaakt, zoodat de burgers, die ginds, achter den wachtpost, uit de verte naar hem staan te kijken, het zien, dat hij dadelijk notitie neemt van wat zijn volk hem vraagt of bericht: een vader voor zijn volk. Dat er ginds een oude vrouw stond, die het kind naar hem toegestuurd had zag hij niet.

De koning scheurde het couvert open en las:

Aan Uwe Majesteit wordt eerbiedig smeekend verzocht, Uwe Majesteit een oogenblik te mogen spreken, door Uwer Majesteits onderdanigste dienaresse

Weduwe F. Schuiteman, oud 72 jaar.

Dadelijk draaide de koning zich om, en liep in de richting van het paleis, over het plein. Om dadelijk werk van het verzoek te maken? Dat zou de menigte, die daar bij den uitersten wachtpost aangegroeid was en naar hem stond te kijken, er wel uit kunnen opmaken. Zijn gezicht was echter niet te zien. Daardoor bleef ook verborgen, welken indruk dit kleine briefje op hem maakte. In elk geval stoorde het hem in zijn lente-overdenkingen.

Verstoord, kribbig, kwam hij in het paleis aan. Dat er