is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar dat kon ook wel misleiding zijn. De diepste geheimhouding was dien soldaten opgelegd. Er kwam een waas van geheimzinnigheid om alles wat Daarnenburg betrof. Het allerlaatste dat men omtrent den ongelukkigen man vernomen had, was dit: toen de beide dominees hem van het schavot weer terug naar zijn kamer begeleidden, en toen hij die kamer weer binnentrad, werd de deur direct achter hem dichtgedaan: de dominees mochten niet volgen. Dat was het allerlaatste dat men van Daarnenburg wist.

Na een jaar gingen er heel rare praatjes over hem door het land. Hij leefde al lang niet meer, beweerde men. Hij zat elders gevangen, zei een ander. Er werd gemompeld, dat hij dadelijk na de schavotgeschiedenis, op last van den koning, door den beul in zijn kamer was opgehangen. Daarom hoorde je nooit iets van of over hem. Ieder wist dat hij nooit, mondeling of schriftelijk, een teeken gaf. Dat zijn moeder zelfs niets meer gehoord had, en hem ook niet mocht schrijven. Eén van beiden: de man was dood, of doodverklaard.

Hij bleef toch de wapenkreet in den strijd van de burgerij tegen adel en koning, die zich voor het grootste deel bij den adel aansloot, al kon hij op straat ook nog zoo minzaam doen. ,,Daarnenburg vrij," zou in rumoerige tijden voldoende geweest zijn om een groot gedeelte van het volk op te zweepen om de wapens op te nemen voor een goede zaak. Toch kwam het daar niet toe, omdat stukje voor beetje de hoogere burgermannen hun zin kregen en het hun gelukte de lagere volksmassa stil te houden.

De jaren kwamen en gingen. De burgerij zat vast in het zadel, vooral omdat ze langzamerhand de beste plaatsen in de regeeringsfuncties had ingenomen, wijl de burgermannetjes toch wat anders dan domkoppen bleken te zijn.

Daarnenburg werd niet vergeten, al hoorde men niets van hem. Telkens kwam zijn naam weer voor. Het scheen wel, of men hem maar niet vergeten kon. De