is toegevoegd aan uw favorieten.

Adelaarsvlucht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beheerschte ze zich weer. Haar gelaat was als geplooid leer.

„Wat moet ik bij hem doen? Voor mij is het niet noodig (ze legde haar hand op de ingezonken borst). Ik kan wachten tot daar (ze wees naar boven). Een priesteres is niet gehaast, vooral niet als ze tachtig jaar is. Is het noodig voor hem?"

„Neen, mevrouw. Het is noodig voor het land," zei de koning.

De oude vrouw richtte zich wat op, stak een langen arm met uitgestoken vinger in de hoogte, keek naar een vast punt in het plafond, en riep met theatrale stem uit: „Geloofd zij de God van Denemarken, die mij heeft waardig gekeurd, na mijzelf en mijn zoon geofferd^ te hebben, ook nog iets te mogen doen voor het land. Toen zonk machteloos haar arm neer. Op den koning maakte ze den indruk van een oud-testamentischen ziener. Hoe veel had die oude vrouw daar in de laatste acht jaar zitten zinnen en peinzen! Hij kreeg medelijden met haar.

„Ik zou graag willen, dat gij als moeder met hem gingt praten. Niet over staatszaken. Ge moogt alléén met hem zijn."

„Waar mijn zoon en ik samen zijn, daar is God in ons midden. Ge moogt er ook honderd soldaten bij zetten. Het zal op mijn woorden geen invloed hebben. De zending heb ik met mijn leven gebracht. Olga Gratama, de weduwe van Frits Schuiteman, de moeder van Peter Schuiteman, schaamt zich niet voor de woorden, die zij spreekt."

„Dus u zult niet over dingen van den dag met hem spreken?" vroeg de koning, en keek eens op den vloer. Hij wilde wel weg.

„Gij moet mij aankijken, koning, anders versta ik u niet. En ge zijt toch hier gekomen om met me te praten?"

Het hinderde den koning, dat die vrouw heel niet onder den indruk van zijn tegenwoordigheid was. Daarom