is toegevoegd aan uw favorieten.

Wat men in Indië moet doen en laten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

galerij. Er zijn menschen die zelfgemaakte of algemeen bekende liederen plegen te zingen gedurende het baden, of die bij verrichtingen van intiemen aard geluiden voortbrengen die zij gesmoord wanen binnen de wanden van hun afzondering. Dat gaat nu niet meer op, en wee dengene die dat vergeet! Ik heb een nooit geheel overwonnen weerzin opgevat tegen een lid van den Raad van NederlandschIndië, niet om zijn uiterlijk en zeker niet uit gebrek aan waardeering voor zijn schitterende gaven en adviezen, maar om het rochelgeluid dat hij, onbespied, placht te maken bij het poetsen van zijn tanden.

En mijn bewondering voor een groot kunstenares is gaan tanen, ondanks al haar triomfen, doordat ik zonder het te willen op de hoogte was van een gansch ander zangrépertoire dan dat, hetwelk haar faam bevestigde op de podia van de beide halfronden. Blijf, en dit is een gouden raad, muisstil gedurende het gebruik van uw slaapkamer en gemakken.

Het Indische pension is een verbouwd heerenhuis, en als het niet verbouwd is, dan heeft men zich de uitgave getroost van een groot aantal houten schotten ter verkaveling van de voorhanden ruimten; er zijn pensions in allerlei stijl, met eigen en met gecombineerde gemakken, met een pudding en een pisang als dessert en met een pudding en een schaal vol fruit als dessert en met niets dan een pisang als dessert.

In ieder pension zwaait een energieke vrouw den scepter; in sommige gevallen wordt zij bijgestaan door een, meestal wat schichtigen, goedigen en administratief onderlegden echtgenoot die vroeger iets anders is geweest. In de meeste pensions woont een heer-alleen, die er al heel lang is, en die iets dra-