is toegevoegd aan uw favorieten.

Avontuur in Sowjet Rusland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten, waarin de geringste kans bestond om ontmoet te worden en bereikte zoo na ongeveer een kwartier loopen het oudste deel van de stad.

Aan weerszijden van de breede straten stonden oude koopmanshuizen, de trots van het oude Kiev. De straten liepen soms steil naar boven en op het hoogste punt stond dan een zeer voornaam huis met een grooten tuin, waar vroeger zonder twijfel een deftig koopman had gewoond tot de revolutie hem had verdreven en de bolsjewiki het huis hadden geconfiskeerd om er een crèche of een bureau van te maken. Prokokioff scheen in het oude Kiev goed den weg te weten. Zonder dralen koos hij de zijstraten uit, die het donkerst waren en waar hij het minst opvallend zijn wandeling langs de huizen kon vervolgen.

Het kostte dr. Indix weinig moeite hem te volgen. In de stilte van den nacht waren zelfs de zachte voetstappen van Prokokioff op een tiental meters afstand hoorbaar. Zoo bereikten zij beiden ten laatste een groot plein, dat beheerscht werd door een imposant wit gebouw, omgeven door een hoogen muur. Het was waarschijnlijk een oude kerk. De Byzantijnsche stijl verried zich zelfs nog op dit uur van den nacht, waarin alle vormen door de duisternis verflauwd en vervaagd waren.

Prokokioff liep langs het kerkgebouw. Het plaveisel was hier slecht. Het geringe verkeer had asfalteeren overbodig gemaakt en de Soviet had daarom de groote keien gelaten wat zij waren. Enkele meters voorbij de poort van den muur, die toegang gaf tot het kerkplein, lag een hoop grint. Prokokioff, die zoo dicht mogelijk langs den muur liep, maakte een omweg langs de plaats waar het grint lag, maar kon toch niet verhinderen, dat hij plotseling midden in een hoop kleine steentjes trapte, die knarsend zijn weg verrieden. Met een ruk stond de Rus stil. Hij keek achterdochtig om zich heen en tuurde ingespannen over het plein.

Indix had zich stijf tegen de ruwe steenen van den kerkmuur gedrongen. Toen niets geschiedde, zette de Rus zijn tocht voort. Zoo licht als maar mogelijk was bij zijn zware gestalte, deed hij enkele stappen. Het grint knarste "en kraakte luid in de nachtelijke stilte.