is toegevoegd aan je favorieten.

Rond shelter en kampvuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Rond Sheltér en Kampvuur

Politiebericht volgde in nadrukkelijke, beklemmende, tweemaal herhaalde lettergreep-formulering. Ouders luisterden ... Schrik thuis bij de jongens. Telefoongerinkel over en weer. De stad stond op stelten. Dodelijke onrust in veel gezinnen. Politiemannen, marechaussee’s, kommiezen patrouilleerden en hielden zigeuners aan...

En bij hopman Versteegh zaten de verkenners rustig aan hun avondboterham met thee. Niemand die maar enig kwaad vermoeden had. De „Houtduiven” dachten met griezel en schaamte nog wel even aan hun angst en ontdaanheid, maar zij probeerden zo goed mogelijk die dwaze aanstellerij te vergeten. —

Plots,... motorgeronk. De bomen trilden er van. De burgemeester, zwaarsturend zijn motor over het bochtige, oneffen bospad, kwam in alle haast aanrijden.

Ontsteltenis! De burgemeester!

Nóg twee motoren. De gendarmes!

„Is die jongen terecht?”

Doodse stilte.

„Jongen terecht?” Ontdaan keken ze elkander aan.

„Ja, die ontvoerd was door zigeuners.”

Ai! De „Houtduiven” dreigden om te vallen, Dick zag het bos voor zijn ogen tuimelen. De grond golfde, alles wankelde. Als een vlammend mes schoot een gedachte door zijn hoofd: de boerderij!

„Hemelse goedheid, hopman. Hopman! Ik... ik... heb bij een boerderij ... alles verteld...”

En zonder één woord verder meer te zeggen, holde Dick met zijn handen voor de ogen naar zijn tent, verborg zijn hoofd, gloeiend of het in lichterlaaie stond, in zijn kussen.

Hoe lang duurde het, eer hij buiten een daverend lachen hoorde, een gebrul, een geloei, dat maar niet eindigen wilde? Dieper nog dook hij wèg met z’n hoofd...

Oh, dat de tent maar inzakte en hem verborg, hem helemaal, helemaal bedekte... Of... dat er ineens brand uitbrak en hij heimelijk kon ontvluchten... Of dat er een aardbeving kwam... Maar de tent viel niet. En brand