is toegevoegd aan je favorieten.

Tusschen potten en pannen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ochtendpost een uitnoodiging gehad voor een goüter voor vanmiddag. Echt vervelend, ik had vanmiddag met je naar Grenoble willen gaan om te winkelen.”

„Wat is dat, een goüter?” informeerde Lot dadelijk geïnteresseerd.

„Een theepartij. Stomvervelend meestal. Maar misschien is het vanmiddag wel amusant. Het is bij den kolonel en de Comtesse de Fouvray. Er komen meestal veel officieren uit Grenoble en dan wordt er gedanst. Den heelen winter gaat dat zoo door, meestal bedank ik. Volgende week geeft Maman een goüter-bridge. Ik zal zorgen, dat er een stelletje gezellige jongelui komt en Vader om de pick-up bedelen. Daar is hij erg zuinig op.”

„Zouden wij niet naar mijn kamer gaan?” stelde Lot voor, die deze honderd maal boven het geparfumeerde boudoir verkoos. „Terwijl ik dan mijn koffer uitpak, kun jij mijn kieken kijken.”

„Oh, mais non, daar is Marguérite toch immers voor, dat hoef jij niet te doen. Ik wed, dat zij er al mee bezig is. Laten wij even de foto’s halen, dan gaan wij ze samen op mijn kamer bekijken en kun je mij van alles vertellen, dat is veel gezelliger.”

En jawel, Marguérite had den koffer al bijna leeg, de bakken stonden op den grond.

„De sleutels zaten erop, Mademoiselle, ik ben dus maar begonnen. U komt als geroepen, ik wilde U juist vragen, waar ik deze portretten en de chocolade moest bergen?”

Och wat jammer. Lot deed haastig een stap naar voren en nam de pakjes vlug over.