is toegevoegd aan je favorieten.

Speelmakkers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE TWEELINGZUSJE

IV

De volgende morgen, terwijl de meisjes bezig waren zich aan te kleden kwam opeens Mina binnen met een ruikertje lelietjes-van-dalen m de hand. „Dat heeft een boerinnetje gebracht, zei ze, „en ze zei dat het voor de lieve jongejuffrouw was. Wie van jullie tweeën is dat nu?”

Lucie keerde zich beschaamd om; Fanny nam het rui-

er je aan en zei zacht: „Dat goede kind, wat is ze vroeg opgestaan om die lelietjes te gaan plukken in ’t bos! En dat bij zo n weer. Kijk eens, het regent dat het giet!”

„He, hoe vervelend,” zei Lucie. „Nu kunnen we vandaag met buiten spelen. Wat moeten we nu uitvoeren?”

”0’” ^.,Fa?ny’ ”we kunnen met onze poppen moedertje speïen. Kijk, daar wordt Lize juist wakker; nu ga ik gauw mijn kindje aankleden. Is Suze al klaar, Luus?”

„Suze?... Waar is Suze?” riep Lucie uit, overal rondkijkend. „Waar heb ik haar toch gelaten? O, ik heb haar gisteren in de tuin vergeten! O, mijn arme Suusje! En ’t regent zo! Ik ga haar gauw halen onder de paraplu.”

Helaas, t was haast niet meer de moeite waard om de arme Suze uit de regen te verlossen. Haar lijfje en haar voddige kleertjes zaten zo vol modder, dat je er de kleur

niet meer van zien kon, en haar arme poppenhoofdje,

ach, toen Lucie dat aanraakte, en dat nog wel heel zachtjes voor zo’n wildebras, viel het als pap in elkaar. Lucie huilde van verdriet, want ze hield toch heus veel van Suze; maar er was niets aan te doen. Suze was gestorven aan de gevolgen van die nacht in de regen en Lucie had geen poppekindje

meer! Mama had erg met haar te doen, maar ze dacht:

„Als ik Lucie nu maar zo dadelijk een nieuwe pop geef, dan leert ze nooit zorgen voor haar dingen; ze zal dus moeten wachten tot de een of andere feestdag.

* *