is toegevoegd aan je favorieten.

Zwartoogje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZWARTOOGJE

van de schrik, want het kind gilde als een mager varken.”

„Mevrouw?”

Meteen was hij de deur al uit en naar boven. Lexje wilde mee, maar Anna hield haar terug.

„’k Zou nou m’n mond maar eens een beetje houden, als ik jou was. Als je nog langer schreeuwt en je moeder verschrikt, zet je vader je misschien wel in de kelder, daar kun je dan gillen, zoveel je wilt,, zonder dat je moeder het hoort.”

„De Paps zet me nooit in de kelder. Jij moet in de kelder.”

Anna kon het niet helpen, ze lachte vrolijk. Dat maakte kleine Lex woedend, met gebalde vuistjes vloog ze op Anna aan. Maar deze greep haar bij beide polsen. Toen begon Lex te schoppen. „Kijk me maar niet zo aan met je brutale ogen, lieve hemel, het lijken wel theekopjes, als je ze zo opentrekt. En direct uitscheiden met dat geschop, of ik zal je.”

Het was maar goed, dat Vader juist terugkwam Anna liet haar los en Vader schrok van het boze gezichtje.

„Ga maar eens met me mee,” zei hij en nam Lexje bij de hand. „We moeten eens samen praten, driftkop je.”

„Kan ik opdoen?” vroeg Anna.

„Dadelijk, nog even wachten.”

Lexje ging rustig aan Vaders hand mee. Gek, ze was ondeugend geweest, ze zou wel een standje krijgen, misschien wel straf, maar ze voelde zich toch zo veilig. Vader zou naar haar luisteren,