is toegevoegd aan je favorieten.

Zwartoogje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZWARTOOGJE

„Wat gek, vond Lexje, „om twee kinderen te* gelijk te nemen.”

Juist kwamen mevrouw Antonson en Louki binnen.

„Goedenmorgen, Lexje, lekker geslapen? Laten we nu maar vlug ontbijten, Louki moet vandaag nog naar school.”

Lexje zat in gedachten.

Stel je voor, dat Mam ook eens twee kinderen tegelijk gekocht had en dat ze nu een zusje had, even oud als zij. Misschien wel leuk om mee te spelen, maar... ze had het toch liever maar niet. Want dan hield Mammie daar misschien evenveel van als van haar. En de Paps had toch al niet veel tijd en dan zou hij zich ook nog moeten be* moeien met dat andere meisje. Neen, ze was liever maar alleen met haar Mammie en Paps.

Opeens vroeg ze: „Hoe oud zijn die kinderen?”

„Welke kinderen?” vroeg mevrouw Antonson, die nog niet binnen was, toen er over de twee* lingen gesproken werd.

„Onze tweelingen bedoelt ze,” zei zuster Lena.

„O, de meisjes Wilson. Die zijn acht jaar, precies als jij.”

„Allebei?”

„Maar natuurlijk, kindje, het zijn immers twee* lingen.”

Lexje kon er maar niet goed bij. Ze verviel weer in gedachten en knoeide wat met haar boterham.

„Zien ze er precies uit als andere kinderen?” vroeg ze opeens.

Mevrouw Antonson keek zuster eens aan en