is toegevoegd aan je favorieten.

Wat Wung met de zon deed

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij was nauwelijks de deur uit, of uit de halve schemering van het portiek aan de overzijde van de straat maakte zich een kleine gedaante los. De gedaante stak vlug de straat over, en juist toen Frits op z’n fiets wilde springen, voelde hij een hand op zijn schouder. Hij keerde zich onmiddellijk om en keek... in een gelaat met scheve ogen en een stalen bril...!

Frits herkende het pinda-chineesje direct. Hij zag z’n gezicht nu van dichtbij. Het was geheel zonder uitdrukking, strak en onbewogen als een masker. Het late licht gaf een matte tint aan de gele huid.

Het pindamannetje fluisterde. Hij sprak Engels I Hij sprak het erg duidelijk en langzaam, zodat Frits hem goed kon volgen:

„Zeg uw vriend, Harry Beukelaar, dat er gevaar is. Er is gevaar, gevaar. Ik kan het hem niet zelf zeggen, want.. .*

Hij onderbrak zichzelf en opende vliegensvlug zijn trommeltje. Hij overhandigde Frits een koekje en zei tamelijk luid in ’t „Hollands”:

„Dang wel m’nir, dang wel, daag.”

„Pinda-Pinda, lékkar, lékkar!”

Frits deed zijn mond dicht en trok zijn wenkbrauwen weer omlaag. Het mannetje draaide zich om en liep verder. Een heer, diep in zijn kraag gedoken, met een hoed op, liep aan de overkant voorbij.

„Zo, zo,” dacht Frits, „hij was dus bang, dat die mijnheer van de overkant zou zien, dat hij zo maar met me stond te praten, zonder iets te verkopen! Handig Chineesje! Ik had die mijnheer niet eens in de gaten, en hij kwam nog wel achter het Pindamannetje aanlopen. Scherpe oren!

Hm, wat zal ik nou gaan doen? Weet je wat! Ik zal dat koekje al fietsende opeten en dan langs die mijnheer fietsen. Dan zal hij wel helemaal geen argwaan meer hebben.

’t Is natuurlijk nog de vraag, óf die werkelijk wat met het pinda-chineesje te maken had.”

Zo gedacht, zo gedaan. Hij fietste op z’n dooie gemak.