is toegevoegd aan je favorieten.

Wat Wung met de zon deed

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar innerlijk vol spanning, den heer voorbij, die niet eens opkeek. Het pinda’tje smaakte best!

Nu dit achter de rug was, besloot Frits krijgsraad te houden. „Zeg Harry, dat er gevaar is.” Nadruk op gevaar. Het mannetje kon ’t zelf niet zeggen, waarschijnlijk omdat hij verdacht of vervolgd werd. Waarom vervolgd? Doorwie gevolgd? Door de politie? Speelde hij oneerlijk spel! Maar dan zou Harry ook... Dat kon niet, dat stond vast!

Goed, dus Pinda-pinda werd gevolgd door vijanden. Dus door vijanden van Harry, want ’t Chineesje waarschuwde Harry en was dus een vriend van hem. Of...?

Voor de tweede maal: speelde de Chinees eerlijk spel? Was ’t geen valstrik?

Zo’n mensenkenner was Frits nu niet bepaald, dat hij aan zo’n onbeweeglijk snuitwerk van een Hemelse-rijkeling kon zien, of ’t een fidéle of geniepige vent was. Al die Pinda’tjes leken even zielig en even armoedig en even trouwhartig.

Frits kon ’t niet met zichzelf eens worden... Plotseling schrok hij op. Hoe laat was ’t wel niet?! Bij half zeven! En hij was helemaal aan de andere kant van de stad. Hij was... in de straat, waar Harry woonde. Zómaar. Ineens. Instinctief! Maar nu hij tóch hier was... En hij zette alle verdenkingen en gissingen en valstrikgedachten uit zijn hoofd.

Hij belde aan bij een scheef en oud, klein huisje, vlak voor ’n vrij groot veld gelegen, een soort bouwterrein. Of misschien waren er wel een stelletje wankele huisjes omgetrokken, want er lage vele kalkresten en kapotte bakstenen. In ieder geval... het werd hoog tijd, dat dit huisje... wel verdraaid?! Hij trok nog eens aan de bel, en nauwelijks had hij de knop losgelaten, of...

Bliksemsnel ging de deur open.

„Vlug, jó, opschieten. Gauw dan toch. Je fiets mee! fluisterde een bekende stem vanuit de donkere gangruimte.

Frits gehoorzaamde onmiddellijk.

De deur viel dicht. Harry schoof er een dozijn grendels voor.

„Kom mee!”