is toegevoegd aan je favorieten.

Guus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na ’t ontbijt was de barometer weer tot z’n normale hoogte gestegen, en met voldoening beaamden ze ooms plannen voor de dag.

Er was er maar èèn, die ’n onvoldaan gevoel over zich had, Guus. Voor geen geld zou ie ’t een van de anderen bekend hebben, zelfs Ries niet, maar hij voelde ’t als ’n leegte dat ze vanmorgen geen H. Mis hadden kunnen bijwonen. Als vanzelf ging je elke morgen, gedachteloos bijna, zo sterk is de macht der gewoonte. Geen ogenblik ook had ie er tevoren z’n hoofd over gebroken. Maar toch, nu, nee ’t was of er aan de heerlijke morgen iets ontbrak.

De anderen droomden al zalig van tienpondsbaarzen. Oom had namelijk ’n hengelpartijtje voorgesteld. Bij de boerderij, waar de auto gestald was, lag ’n vijver, ’n verrukkelijke vijver, volgens oom, bezoomd door hoge kanada’s, en omgeven door ’n weelde van laag houtgewas en lis-doorschoten riet.

Ze stonden erop de verfkist te dragen en de ezel, ja, ’t scheelde maar weinig of ze hadden ook ooms pijp bemachtigd. Die hield hij echter zo energiek tussen de tanden geklemd, dat ze er van af moesten zien.

Als ’n lichtende poort zagen ze ’t einde van ’t laantje, en toen ze uit ’t bos kwamen, lag ineens ’t Limburgs landschap in al z’n stralende schoonheid voor hen open. Groen in alle schakeringen. Ver weg ’t wazig blauw van de heuvels in de morgenmist. Ooms schildershart ging open, en hij hield ’n verrukte lofrede op „zijn Limburg.”

Door ’t natbedauwde gras liepen ze, in ’t prille licht. Langs goudgroene heggen, onder kromme vruchtbomen die de zon gevangen hielden met hun grijpende takken. Voorbij roodgedaakte boerenhuisjes, met witgekalkte muren. Elke bouwvallige hut was ’n wonder van schoonheid in dit licht.