is toegevoegd aan je favorieten.

De radioclub

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ondertussen had de andere helft (én de betere, vond Kees) het op z’n gemakje gedaan. Ze waren al vroeg in de middag in Oostende aangekomen en hadden besloten, daar maar te blijven. Het was maar een kleine „étappe” geweest, maar ze hadden toch niet zo’n geweldig grote tocht. Dus hadden ze ergens in de duinen de tent opgeslagen, hadden de radio in orde gemaakt, behalve de antenne, voor de veiligheid, en waren gaan zwemmen. Nu lagen ze op hun dooie gemak in ’t zand en bespraken het geschil tussen Frankrijk en Rusland, waarvan ze ook al gehoord hadden. Erg druk maakten ze er zich niet om. Ze zouden ’s avonds wel eens horen, hoe groep 1 er over dacht. Die waren er nog nauwer dan zij bij „betrokken.”

„Nee, hoor,” zei Bertus, „ik maak me niet dik!”

„Dat zou ik ook maar niet doen, als ik jou was,” vond Piet. „Want dan was je helemaal een vat!”

„We gaan opstappen,” mengde Kees zich in ’t gesprek, „’t Is half zeven.”

Ze kleedden zich aan en gingen de duinen in, om voor de eerste keer warm eten klaar te maken. Kees liet dat echter al gauw aan de twee andere jongens over. Ondertussen spande hij de antenne tussen twee duintoppen, zodat de radio gereed was voor de uitzending van half acht.

Kwart over zeven was alles voor elkaar. Ze hadden gegeten, de boel was afgewassen en nu wachtten ze maar tot half acht, om groep 1 op te roepen.

Groep 1 nam intussen een belangrijke beslissing: ze zouden de tocht veranderen, een andere weg kiezen. Welke, dat wisten ze nog niet precies. Zuid Limburg kwam het best daarvoor in aanmerking, maar ze zouden daaromtrent eerst nog overleg plegen met Kees, Piet en Bertus.

Dirk had zich eindelijk toch ook laten over-