is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ORPA, HET EILAND IN DEN NIGER

dat wij den man gevonden hadden, waarnaar zij twee dagen lang in Bawoma had gezocht. En deze man was bir Henry Lipton, te oordeelen naar wat zij mij vertelde. Met een uitdrukking van onbeschrijfelijke dankbaarheid zag hij ons aan. Het spreken scheen hem echter nog onmogelijk door den ontzettenden dorst, die zijn keel verschroeide en zijn tong verlamde. Helaas, in de haast van den jachtenden tocht hadden wij vergeten drank en voedsel mee te nemen. Doch Bawoma was niet ver. Wij zouden ons echter moeten haasten, want in Kongbama zou men onze vlucht intusschen wel opgemerkt hebben.

Inderdaad — het was de hoogste tijd. Achter ons doken de donkere gestalten en fakkels onzer achtervolgers al tusschen het geboomte op. En reeds hoorde ik het suizen hunner pijlen over mijn hoofd heen. u la*er, toen wij Sir Henry op Aroena’s paard hadden getild en wegreden, sloeg een speer achter de pooten van mijn paard in den grond.

Toch konden wij op onze paarden spoedig een voorsprong behalen. Snel ging het echter niet vooruit, laarvoor hadden onze dieren thans te veel te dragen. Voorop reed Aroena met Sir Henry, die zich slechts net moeite rechtop kon houden en ondersteund moest vorden. Dan volgde ik met Koendigbita voor mij. Longboy, op het kleinste paard dekte den aftocht. Zoo rokken wij de vlakte weer in, nu echter in een andere ichtmg. Onder dekking van den boschrand reden wij 'Oo inogelijk naar Bawoma, met het veilige gevoel, lat de afstand tusschen de ons achtervolgende Kossi’s sn ons steeds grooter werd. Maar wij hadden te vroeg fejuicht. Want daar suisde ons een speer tegemoet en ag “ in den glans van het sterrenlicht gedaanten uit iet kreupelhout opduiken. Het wilde oorlogsgehuil >nzer belagers verscheurde de stilte en deed onze •aarden steigeren. Wij waren dus ingesloten. Weer Loorde ik het gierende geluid van pijlen boven mijn toofd. Koendigbita had zich gebukt en nu ik beter