is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET KONINGSGRAF

recht vooruit kon zien, zag ik een tiental Kossi’s op Aroena afstormen. Snel liet ik mij van mijn paard glijden en schoot naar voren, mijn revolver in de hand. Ik schoot in het wilde weg en zag tot mijn vreugde een paar van onze aanvallers in het zand bijten. Op hetzelfde oogenblik echter doken nu links van ons nieuwe vijanden op. Reeds wilde ik mij omkeeren om deze af te houden, toen ik een doffe pijn aan mijn hoofd voelde. Ik struikelde, juist toen ik Aroena achterover zag slaan en een doffen slag hoorde. Even nog vernam ik tusschen het hinneken der paarden door de hooge, lichte stem van Koendigbita, toen zonk ik weg in een diepe, diepe duisternis.

Pijn schrijnde aan mijn achterhoofd, toen ik ontwaakte uit den diepen sluimer der verdooving. Er was gerucht van stemmen om mij heen en helder licht. Ik sloeg mijn oogen op en blikte in het ernstige gelaat van een vrouw, dat zich over mij heen boog. Verwonderd staarde ik naar het donkere vrouwenhoofd. Ik herkende haar niet. Een vage glimlach gleed nu over het ernstige vrouwengezicht als de eerste zonnestraal na een donkeren nacht. Was het een droom? Wie was deze vrouw?

Mijn denken zocht in mijn herinnering en plotseling dook in mijn geest de naam van Sir Henry Lipton op.

„Is hij gered?” vroeg ik.

Zij knikte en hurkte naast mij neer. Haar hand wees naar een bed, waar ik Sir Henry liggen zag, vermoeid en uitgeput. Zijn mond bewoog, ik hoorde een zacht gepreveld „dank”. Nu was het of een lichtstraal door mijn denken brak. Een lichte vreugde sprong in mij op. En op het zelfde oogenblik herkende ik nu de vrouw — het was Koendigbita. Ik greep haar hand en zag haar vragend aan. En al mijn vreugde zonk opeens, toen ik haar donkere oogen zag. Het was als hoorde ik Simbo’s stem, die van een schaduw sprak, en ik vroeg:

„Wat was de schaduw op den weg?”