is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

3RPA, HET EILAND IN DEN NIGER

ken. Maar juist hierdoor hing er over de zaak dat waas van geheimzinnigheid, hetwelk om begrijpelijke redenen wel argwaan moest opwekken.

Op een morgen — het was Zondag en ik had juist eenige correspondentie onderhanden — werd ik gestoord door mijn huisboy Fah, die binnen kwam schuiven met de mededeeling, dat iemand mij wilde spreken. Dergelijke bezoeken waren mij nimmer aangenaam, vooral niet op Zondag, omdat het meestal de een of andere berooide koffieplanter was, die een levering op crediet verlangde en aan dergelijke transacties veel risico verbonden was. Bovendien was het Zondag en had ik weinig lust om over zaken te gaan praten. Ik vroeg dus, wie het was en wat de man kwam doen. Fah kende hem niet en wist evenmin, wat hij kwam doen. Ik aarzelde dan ook en keek besluiteloos in het vragende gelaat van den jongen, toen er luid en ongeduldig op de deur werd geklopt.

Op mijn korzelig „come in” trad een vreemde verschijning naar binnen. Het was een man, wiens leeftijd moeilijk te schatten was, zoo onverzorgd en verwilderd zag hij er uit. Hij was zeer haveloos gekleed en had iets onverschilligs in houding en manieren. Ik zag echter dadelijk, dat ik met een blanke te doen had, ofschoon zijn gelaat, dat bijna geheel schuil ging in een dichten, verwarden baard van onbestemde kleur, zoo bruin was als dat van een mulat. Op zijn lange, ongekamde haren stond een versleten vilten hoed vol deuken schuin achterover, zoodat zijn hoog voorhoofd met de stoppelige wenkbrauwen en blauwe oogen sterk naar voren sprong.

Nog zat ik den vreemden bezoeker verbaasd aan te staren, toen hij met een vlugge beweging zijn hoed in een hoek van de kamer wierp en sprak:

„Mijn naam is Erkelens. Hebt u even tijd om mij te woord te staan?”

Ik knikte zwijgend van ja, nog geheel verbluft door de ongewone verschijning van dezen blanke, dien ik