is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VREEMDE BEZOEKER

tot nu toe nimmer op mijn zwerftochten had ontmoet.

„Ik kom een beroep op u doen,” vervolgde Erkelens, die uitstekend Engelsch sprak.

„En dat is?” vroeg ik nieuwsgierig.

„Ik ben een landgenoot van u en zit op het oogenblik aan den grond. Wanneer u me wilt helpen, zou ik u als trader in het binnenland goede diensten kunnen bewijzen.”

„Bent u Hollander?” was mijn verbaasde vraag.

Hij knikte en keek mij met een raadselachtig lachje aan. >

„Maar waarom spreekt u dan geen Hollandsch?”

Erkelens haalde eenigszins onverschillig de schouders op en vroeg: „Waarom? Zijn we hier niet in een Engelsch sprekend land?”

„Dat is voor Hollanders onder elkaar toch geen reden, een andere dan hun moedertaal te spreken?”

„Soms wel,” meende Erkelens en weer kwam er een eigenaardig lachje om zijn mond.

Ik zweeg, dacht na en nam intusschen den zonderlingen bezoeker eens goed op. Zou die man wel geheel normaal zijn? Waar kwam hij zoo opeens vandaan en wat voerde hij eigenlijk uit?

„Bent u allang in dit land?”

„Ruim een jaar, maar ik ken het goed.”

„Ik herinner me niet, u ooit ontmoet te hebben.”

„Nee, maar u kunt me vertrouwen. Ik zei al, dat ik u als trader goed van dienst kan zijn. Ik verlang geen aalmoes. Als u me helpen wilt, zal ik er iets tegenover stellen.”

„Dat is alles goed en wel, maar neemt u me niet kwalijk, dat ik het zeg: uw gedrag komt mij vrij zonderling en geheimzinnig voor. U komt hier als landgenoot, zooals u zelf zegt en begint met te weigeren uw moedertaal te spreken.”

Erkelens stond op, schoof met een bruuske beweging zijn stoel achteruit, greep zijn hoed en vertrok even onverwacht als hij gekomen was met een kort „good