is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

JJK OVERVAL

mos begroeiden bodem, onze revolvers gereed houdend en door het beschuttend oevergewas elke beweging van den vijand volgend. Ik zag, hoe verscheidenen zich onverschrokken in den snellen stroom hadden geworpen en op het eiland toezwommen, terwijl van den anderen kant de kano’s met groote vaart naderden.

„Ben je gereed?” hoorde ik Sir Henry vragen.

Ik knikte slechts en verloor onze belagers geen oogenblik uit het oog. Het was, of hun aantal elke minuut toenam en spoedig niet meer te overzien zou zijn. Ik zag heel duidelijk hun bewegingen, merkte ook, dat zij riepen en schreeuwden, maar kon geen geluid onderscheiden door het gebrul van den waterval. Ondertusschen berekende ik onze kansen en het juiste oogenblik, waarop wij in zouden grijpen. Daar viel mijn oog weer op Schattenblatt. Ik werd mij bewust, dat deze de oorzaak van al onze moeilijkheden was en ons in deze gevaarlijke positie had gebracht. Hij was dus ontkomen uit het „Huis van den Genius” en als dank voor het sparen van zijn leven, had hij de

Limba’s tegen ons opgehitst. De eerste kogel was voor hem.

Reeds wilde ik op hem aanleggen, toen ik hem opeens zag wankelen, alsof een onzichtbare kogel hem getroffen had. Twee zijner helpers bukten zich snel en sleepten hem het bosch in. Ik keek om en zag Sir Henry vragend aan. Ook hij was verwonderd, want bij had nog geen schot gelost. Intusschen waren de belegeraars het eiland dicht genaderd. Het kritieke ïioment naderde. Tot onze verbazing sloeg de een na len ander zijn armen wild omhoog en verdween. Ook n de naderende kano’s ontstond verwarring. Het leed geen twijfel of wij hadden onverwacht hulp gekresen. Maar van wie en van waar?

Verbaasd keken wij om ons heen. Nergens was een spoor van den geheimzinnigen schutter te bekennen. YLaar opeens ontdekte ik hem. Hoog in de kruin van 0rPa 12