is toegevoegd aan je favorieten.

Orpa, het eiland in den Niger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

3RPA, HET EILAND IN DEN NIGER

ïen der palmen, dertig meter boven den waterspiegel, sat een man. Hij droeg twee buksen; een er van hield lij in zijn hand, de andere hing aan een riem over zijn rug. Bijna elke halve minuut ging de buks in den aanslag en zagen wij een onzer aanvallers naar de iiepte verdwijnen.

In stomme verbazing bleven wij naar boven kijken, ons afvragend, wanneer de schutter nu eens missen zou, en vergaten geheel, op onze veiligheid bedacht te zijn. Wie was deze man en hoe voor den drommel was hij er in geslaagd met twee buksen en een gevulden bandelier naar den top te klimmen? Half verborgen tusschen de lange vederbladeren van de kokospalmen bonden wij nu en dan zijn armen en beenen onderscheiden. Zij waren voortdurend in actie. Op een gegeven moment streek een windvlaag over het gebladerte en werd zijn hoofd zichtbaar. En op hetzelfde moment riepen Lipton en ik bijna gelijktijdig: „Het is Landzaedt!”

In ademlooze spanning volgden wij den strijd van één tegen honderd, waarvan wij zelf de inzet waren. Onze verbazing groeide aan tot bewondering en dankbaarheid. Een opgewonden vreugde vervulde ons bij het weerzien van den lang gezochte, die ons op het kritieke moment te hulp was gekomen. Wij hadden echter geen oogenblik kunnen vermoeden, dat hij zoo dicht in de nabijheid zou zijn.

Plotseling zagen wij hem wankelen en zich vastgrijpen.

„Nu is het onze beurt!” riep Lipton. „Hij is getroffen!” . ,

Maar het was te laat. Ondanks de verhezen, die de Limba’s hadden geleden, was het hun gelukt, ons van alle zijden in te sluiten. Tegen zoo’n overmacht konden wij niets uitrichten. Wat zouden wij doen? Ons overgeven of tot het laatst toe volhouden en hier in deze afgelegen streek roemloos ondergaan? Lang tijd om hier over na te denken, werd ons niet gelaten.