is toegevoegd aan je favorieten.

Jongens van de evenaar

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AFSCHEID VAN CONGOLAND.

toveren, als reusachtige torren gonzend door de lucht zoemen of als grote, grijze haaien naar de diepten van de oceaan duiken. Maar wat groot en klein aan de evenaar in stomme verbazing en opgetogenheid bracht, dat was de cinema, die John Goodenough bij zijn terugkomst uit Amerika een halfjaar later meebracht. Want nu konden zij zien, dat wat Teddy had verteld, geen sprookjes waren, maar werkelijkheid. Natuurlijk begrepen zij het niet dadelijk en hadden zij in het begin een zekere angst voor de geheimzinnige beelden en geluiden, die uit de nieuwe toverdoos kwamen en op het doek te zien en te horen waren. Soms leidde dat tot vermakelijke tonelen, zo-als op een keer, toen er een film werd vertoond van een spoortrein, die met de snelheid van de bliksem de schoolzaal scheen binnen te rollen. Met een schreeuw vlogen de jongens op en holden de zaal uit, om even later stomverbaasd door het venster te gluren. Ze konden hun ogen niet geloven, toen zij Jan en Teddy lachend en ongedeerd zagen staan.

En hiermee eindigt het verhaal en nemen wij afscheid van Teddy en zijn toverorgel alsook van Jan en Jack Dandy en van Lolo. Misschien zijn de lezers benieuwd te weten, hoe het hen verder gegaan is. Wat hiervan te vertellen is, komt op het volgende neer.

Lolo is steeds op de school gebleven. Zijn vurig-