is toegevoegd aan je favorieten.

De woestijnpiloten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE WOESTIJNPILOTEN

volgende morgen zouden ze doorspelen.

Doch van dit laatste kwam niets. Nauwelijks waren zij op, of er hield een auto stil voor het kleine landhuisje in Hendon en Douglas stapte er uit. En nu was er zoveel te bespreken, dat de stukken onaangeroerd stonden, toen zij de lunch gebruikten, waarna de beide jongelieden naar Londen vertrokken om eerst laat in de avond terug te keren.

Ook in de weinige dagen, die hun nog restten, hadden zij het zo druk met de voorbereidingen, dat er van schaken niet veel meer kwam. Douglas ging nog enige afscheidsvisites maken, vergezeld door Lex, en op de dag vóór het vertrek gingen zij van den commandant en de kameraden op Aldershot afscheid nemen. Dat werd natuurlijk een fuif, die tot middernacht duurde, maar toen was het dan ook afgelopen.

Op een mooie, heldere Octobermorgen brachten Duggie’s ouders de jongelui naar Croydon. Daar stond de „Scipio,” een viermotorige tweedekker van de Imperial Airways gereed voor de start. Een groot aantal postzakken was ingeladen en een zestal passagiers stapte in. Veel tijd voor afscheid nemen was er niet meer. Het was kort, maar hartelijk. En nauwelijks waren zij gezeten, of de reusachtige, stalen vogel steeg ronkend omhoog met de neus tegen de vnj sterke oostenwind in.

Nog even zagen zij de achterblijvenden als kleine poppetjes op het vliegveld staan en met hun zakdoeken wuiven. Toen verdween alles uit hun gezichtskring. En een half uur later zweefden zij boven het blinkende watervlak van het Kanaal.